Toertocht Puth

Het eerste weekend van oktober is altijd de datum dat in Puth door TWC bergop een toertocht wordt georganiseerd. Dit doen ze al heel lang, en de laatste jaren heb ik de rit ook gereden. Hij is dichtbij dus lekker van thuis uit naar de start, wat bekenden treffen en een heerlijk ontspannen ritje. Ieder jaar is het weer afwachten welke variatie de uitzetters hebben bedacht t.o.v. de  'vaste ' lus.

Ik heb via het mountainbike forum gevraagd wie er nog meer rijdt, en er meldde zich iemand met de naam Francois. Laat op de morgen stond hij op me te wachten aan het einde van mijn straat en we reden gezamelijk lekker keuvelend naar de start in Puth. Francois blijkt ook een gpx man te zijn, even oud en met een ongeveer even oud zoontje, net als ik. Dat geeft binding! ook blijkt tijdens de rit dat de rij-instelling en de conditie goed op elkaar passen. Hij kan iets beter bergop rijden, ik duf iets harder bergaf. ;-)

Zo laat starten in een toerrit heeft soms het voordeel dat de storm al voorbij is. Zo rijden we het overgrote deel van de 48 km in ons tweetje. Het bekende begin door de bossen rond Sweikhuizen zijn als vanouds pittig, maar je weet ook dat het snel voorbij is en de lange veldwegen achter Nuth komen om actief te herstellen. Dit jaar is dan de lus bij Spaubeek weg, maar daarvoor een lang stuk door de velden achter Hulsberg bijgevoegd. Zo blijft het ieder jaar toch weer verrassend.

Francois krijgt jammer genoeg last van een bovenbeenspiertje, maar buiten dat is het gewoon heerlijk relaxed praten en fietsen. Door de regen is het vandaag op een 'lekkere' manier modderig. Modder dus weer eens na zo'n lange droge zomer fietsen, maar niet zoveel dat het niet meer leuk is. Na een redelijk goed gemiddelde en veel naplezier op strava is het weer een ritje om op terug te kijken.

Oververhitte stoflongen

MH2D, één van de 2 supertoerriten in Zuid Limburg. Naast Limburgs mooiste een weekend waar rond de 20.000 fietsers op de weg en in het veld samen komen in een perfect georganiseerd evenement. Dit jaar is het voor mij weer een ritje op zondag waarvoor ik me heb ingeschreven. Ik heb nog even aan een wegrit gedacht, maar de aantal hoogtemeters hebben me bij zelfs de rit met de kortste afstand laten afschrikken. Niet dat op de MTB het minder heftig is, maar vooral minder lang. Ik knip  in het gpx bestand dat ter beschikking wordt gesteld een lusje onder Gulpen eraf en een klein hoekje bij Bemelen (rode lijntjes in de routefoto boven). Zo kom ik op een mooie route door het Limburgse landschap met bijna 1000 hm en toch maar 60 km. Dat zou moeten kunnen. Ook is in het profiel goed te zien dat de heftigste klimmen in de eerste helft zitten en het later wat rustiger wordt.

Deze dag staat ook in het teken van warmte en stof. Erg duidelijk dat je op tijd op de fiets moet zitten. Dat lukt niet helemaal, en om 9:45 ben ik onderweg. Direct aan het begin splitst de 70 km lijn zich van de 35 en 55 km lijn. Een mooi stukje voerstreekroute blauwe lus met een erg mooi aangenaam klimmetje tussen de bomen om op te warmen. Dan sluiten we aan op de vaste route van Sint Geertruid en Gulpen. Soms met de rijrichting mee, soms ertegen in. Veel bekend terrein dus. Vooral om grote stukken van de Gulpen route tegengesteld te rijden is heel leuk!

Onderweg kom ik mensen tegen die zich in de routekeuze vergist hebben, en ik bied ze aan mijn geheime knipje te wijzen zodat ze zich niet verslikken in de afstand. Na het volle zwembad mosaqua in Gulpen en de verharde klim het centrum uit, komt de warmte toch echt hard aan en ik krijg het tijdens het klimmen toch wel erg moeilijk. Maar lekker hard bergaf is steeds het cadeautje van iedere klim. Na de rust bij de Keutenberg gaat het direct verder op de Valkenburgroute en automatisch kom je dan achter Berg en Terblijt bij Bemelen op de Margratenroute waar weer een rustpunt is ingericht op camping Mooi Bemelen. Ik hab bij het eerste rustpunt mijn lege waterzak van 2 liter al bijgevuld, dus ik heb het gevoel genoeg te drinken.

Na een banaantje en wat pauze gaat het direct verder langs de Bemeler groeve weer heerlijk hard onverhard bergaf. Dan verhard bergop naar Cadier en Keer komt de eerste kramp in de bovenbenen en het is niet de laatste. Later denk ik dat het toch het zoutgehalte is geweest dat in mijn lijf verstoord is geraakt. Volgende keer dan toch maar water met een smaakje, dus wat mineralen toevoegen? Gelukkig gaat het nu een hele tijd vals plat langs de Maastricht route naar beneden, tot voor Rijkholt een knikje in het parcours zit die ik beter ook had overgeslagen. Hartslag en beenkrampjes laten me de zwaarste stukken te voet doen. Na Rijkholt komt een erg mooie klim, maar ook daar moet ik de handdoek in de ring gooien. De laatste 5 km is even op de kiezen bijten, een lange downhill om het laatste klimmetje met kramp uit te fietsen en dan gelukkig de finish in zicht.

Aan de hoogtemeters te zien (890 bij Garmin, 1000 bij Google earth?) en het rijgemiddelde mag ik zeker niet klagen! Al met al ging het beter dan verwacht, ik had op 15 km/h getipt. Mijn piek hartslag ligt alweer hoger dan ik ooit geregistreerd heb, dat zegt ook wel iets over de condities van die dag. Hopelijk kan ik mijn conditie lang op peil houden en dit soort evenementen nog jaren blijven rijden zodat ik eerdaags eens met Luc samen dit kan ervaren. Dat lijkt me geweldig. (natuurlijk alleen als hij fietsen leuk zal gaan vinden )

Windraak

Tussendoor met het mooie weer toch even de MTB uit het stof halen. Dichtbij is de route windraak: een nog jonge MTB route tussen Sittard en Beek. Ik wilde dit keer niet te defensief rijden en me niet te veel inhouden. Op de datasheet is dit ook te zien, gemiddelde hartslag boven de 160. Da's voor mij een hoog gemiddelde, steeds tegen die verzuringsgrens aan rijden.

Ik start dichtbij in Puth bij de kerk. Het eerste deel is lekker intrappen en dan het bos in naar Windraak met 3 kleine pittige klimmetjes. Goed om de bloedsomloop op peil te krijgen. Dan de oostlus achter Windraak onder Sittard door en weer langs Windraak onder Munstergeleen door. Daar komt dan het mooie op-en-neer rond Daniken en Sweikhuizen. De lange klim achter Plinthos loopt nu eindelijk eens goed en ook de pijnlijke stukjes daarna kom ik boven. Dan vals plat achter Spaubeek en dan de grote klimmen richting Nuth. Tijdens de lekkere lange afdaling richting de Heggerweg, ligt er een fiets op de ideale lijn waar een koppeltje lekker staat te keuvelen. Ik kan met die snelheid niet meer uit het geulspoor komen en vlieg de struiken in. En dan vinden ze het ook nog raar dat ik boos wordt over een fiets op de track!

Nou ja, dan maar downhillend afreageren en naar de laatste klim richting kerk. Ook die loopt goed en nog even een lusje achter Puth door ben ik weer terug bij de auto. 2 uur en 5 minuten is een tijd boven verwachting. Heerlijk gereden en hoewel op strava te zien is dat het in vergelijk met anderen op de stukjes van deze route niks voorstelt, en ik erg blij met veel persoonlijke verbeteringen.

Rondom Alkmaar

Vanuit Amsterdam is het toch niet meer zóver om eens naar de beroemde route van Schoorl te gaan. En in de buurt ligt nog een klein parcours van 6,5 km ten noordoosten van Alkmaar. Beide maar eens checken dan.







Met wat drukte kom ik toch in een mooie rijtijd aan bij de parkeerplaats van de manege net voor Aagtdorp. Na een praatje met een biker die ook de parkstadroute goed kent en net van de route komt, ga ik naar het begin toe een 150 meter verderop. Het parcours zou er goed bij moeten liggen had ik net gehoord. Alle gps apparaten resetten en direct een aardige klim. Daarna bijna een uur lang op en af alleen maar singletrack en hard zand, remgaten en wortels, maar niet te veel. Het rijdt heerlijk en ook krijg ik heel even de noordzee te zien. Het gebied is supermooi en de route is erg mooi en goed aangelegd en uitgepijld. Je hoeft ook alleen maar de sporen na te rijden, volgens mij zou de route ook goed te volgen zijn als er helemaal geen bordjes zouden staan. Op het einde komt dan de befaamde klim en een erg leuke technische afdaling. Een mooie afsluiting van de ronde. Met bijna 200 hoogtemeters ook nog een klimroute voor hollandse begrippen. Met geen eten de laatste uren en weinig conditie dit jaar besluit ik dan niet nog een 2e rondje te rijden. Het is dan wel mooi maar ook 13,7 km van steeds hetzelfde. Heerlen vind ik in die zin afwisselender en completer.







Na een 20 tal kilometers kom ik dan bij het recreatiegebied Heestmerambacht aan. Ik denk nog rustig ana te doen, maar de route verrast me. 6 km zou 20 minuten rijden moeten zijn, maar de route is in zo'n deplorabele staat dat ik ervan schrik. Het wordt ploeteren alsof het winterrijden is! Heel glad op sommige stukken en echt heul veul diepe gaten vol modder en  water. Ik en de fiets worden erg smerig. Op zich is dat niet erg, maar dit had ik in de zomer en na de laatste dagen niet verwacht. De lijnen zijn erg mooi aangelegd, maar die gaten en sleuven zouden ze eens goed aan moeten pakken, dan zou dit een erg mooie route zijn die het loont om naar toe te komen.

Toch weer een ervaring rijker en een gemiddelde van 11,2 km/h ga ik maar weer richting Amsterdam waar ik zie dat ik in het noorden veel geluk heb gehad met het weer.

4 kleine rondjes

Weer een week in Amsterdam, dus de MTB mee deze keer. Als Limburger ben ik natuurlijk verwend met de mooiste vaste routes voor de deur, maar rond Amsterdam moet er hier en daar ook wat te doen zijn. In spaarnwoude en in natuurgebied het Twiske (waar ik vorige week doorheen gefietst ben) zijn wat tracks aangelegd.

Door fileleed kom ik laat aan in Spaarnwoude. Daar ga ik als een gek tekeer zonder opwarming. Ik ga me door 30 hoogtemeters toch niet laten kisten? Wel dus. De klimmetjes zijn venijniger dan die op de brunssummerheide. Er is een herinrichting van de route gemaakt, en er is nu een rode route met een zwarte variant die een paar moeilijkere uitstapjes maakt tijdens het rijden van de rode route. De track is 98% singletrack en soms lekker technisch tussen de bomen door. Na 2 rondjes(1, 2) en 40 minuten verder ben ik moe maar tevreden en rijd met de auto naar het natuurgebied het Twiske bij Oostzaan.

Tot mijn schrik moet je hier voor de natuur betalen door slagbomen die je waarschuwen dat bij passeren je 3,50 kwijt bent. Nou ja. In het gebied zijn 2 kleine tracks aangelegd door een paar hobbyisten. Ik begin met de zuidelijke lijn: 'hogelkamp'. Geinig en soms een beetje technisch met miniklimmetjes kan je de hartslag op niveau houden. Ik vind het niet mooi genoeg om nog ene keer te doen. Dus naar de noordelijke lus 'het smaal'. Dit is meer mijn ding! lekker plat raggen tussen bomen met getwist en gedraai. Dit is ene mooie lijn! Lekker snel en je kijk- en bochtentechniek oefenen.

Zo laat is het dat ik toch maar in de auto stap om te gaan eten. Een verrassende dag al met al!

sprintje

niet te moeilijk, snel fietsspullen bij elkaar zoeken en snel lus 1 van de mooie parkstadroute knallen. Vanaf thuis dus opwarmen op de weg, en dan volle poel de singletracks op. Door dat ik strava heb ontdek, is het wel een ander gevoel, om toch wat sneller te proberen te gaan. Man, wat zin er veel locals snel. Zo snel kan en hoef ik niet, als ik me maar blijf vermaken en sportief verbeteren.

MTB in Dresden 2

 







Er is verrassend genoeg nog tijd voor een ritje aan het eind van de vakantie. Weer zoek ik een track op internet op de Dresdner heide. De rijrichting is omgekeerd t.o.v. de vorige keer en ik neem de steingründchentrail nog een keer mee. Het blijkt dat ik nogal moe ben en hoewel de route al niet te lang is, kort ik hier en daar ook nog wat extra in. De 'oven' brandt vandaag niet zo hard en ik geniet van het bos door langzaam aan te doen. Op het einde kom ik zelfs langs een vet steile en technische afdaling waar te zien is dat de locals geprobeerd hebben wat freeride trails te bouwen.

Binnen 2 uur ben ik weer terug, met toch een mooie rit door het dichte bos.

MTB in Dresden

Met de familie op vakantie in Dresden. 2 weken de tijd ,dus gaat de fiets mee. Op internet vind ik na wat gezoek een mooie route die vanaf 'thuis' te doen is. Deze route gaat door de Dresdner heide, een groot bosgebied met toch wel wat hoogteverschil. Er mag veel gefietst worden en dat gebeurd ook genoeg. Regelmatig zie ik MTB'ers langs en voorbij rijden. Aan de Elbe betekent altijd aan het laagste punt zitten, dus om op te warmen wordt er maar eerst eens geklommen. De route is constant in het bos en is bijna nergens vlak, de stijgingen zijn technisch awisselend en interessant, de afdaling lekker wat langer en leuk.

De Steingründchentrail is wel het hoogtepunt! Maar op dit pnut in de route is toch te merken dat ik helemaal niet in conditie ben. Een goede maand niet fietsen heeft op deze leeftijd al zijn weerslag. Je verliest de opgebouwde conditie snel genoeg. Ik improvisieer met de ingeprogrammeerde route en kom nog op een mooie manier naar huis. Het nadeel van aan de Elbe is dat je altijd bergop moet als je begint, maar het is o zo lekker om aan het einde altijd bergaf te kunnen!

Weer windraak

Deze keer vanaf thuis dacht ik dat ik wel een mooie ronde zou kunnen ijden vandaag. Het is leuk om wat veldwegen te proberen in de buurt van huis en een snelle verbinding via Schinnen maakt het dat ik goed opgewarmd aankom bij de vaste route . Toch loopt het halverwege helemaal niet lekker en alweer moet ik de betere erkennen in een aantal klimmetjes. Via een alternatieve variant knijp ik ertussenuit, ook omdat het er nogal dreigend uitziet qua weer. Geen slechte statistieken, maar het voelde niet goed aan deze keer.

Heuvelland in de vroege lente

Eindelijk wat hoogtemeter training. En lekker dat het ging! door de week is het altijd rustig rijden, bijna geen wandelaars, en geen fietser te zien. Ik brei op de pc een stukje van de margratenroute aan de meerssenroute en kom zo op een mooie 40 km met wat heuveltjes erbij. Het begint bovenop het plateau van Schimmert en eerst gaat het bergaf richting Geuldal. Leuk maar niet om op te warmen. Dan aan de andere kant van de Geul een serieuzere klim die wel ervoor zorgt dat de hartslag flink omhoog gaat. Met wat heen en weer langs de Geulhelling komen we op het snijpunt met de margratenroute, daar veranderd de sfeer en wordt het veel veldweg over het plateau van Margraten. De afdaling richting de groeve van Bemelen is altijd leuk. De klim langs de groeve gaat verbazend goed! Dan een afdaling over de route, maar de 'verkeerde'kant op, en dan een lekker lopende klim naar Berg waar de weg overgestoken wordt om weer op de Meerssenroute aan te sluiten. Bij de alternatieve afdaling halverwege ga ik in de remmen, zou het pad daar naar links een verbinding kunnen zijn naar de route verderop? ik moet 80 trappen oplopen en daarna door diepe moddergeulen, maar het uitzicht op de groeve links is het waard. Dan lekker snel weer naar de Geul en door Meerssen voor de laatse kilometers. De wijngaardsberg bij Waterval is bekend, doet even pijn in de benen, maar gaat toch goed. Dan via Ulestraten terug naar Waterval en op naar Schimmert. Ik kan de snelheid voor mijn verhouding goed op peil houden en kom erg snel en erg tevreden aan bij de auto. Als de trainingsopbouw zo blijft gaan, moet Limburgs mooiste 70 km geen probleem zijn.

Zomergevoel

[gallery link="file" orderby="title"]

Sinds vorige maand ben ik weer aan het proberen conditie op te bouwen voor het zomer bike seizoen. Na al een paar keer delen van de parkstadroute gereden te hebben en twee mooie ritjes op de wegfiets, was het vandaag tijd voor de nieuwe vaste route in de buurt: Windraak.

Het weer was geniaal, volle zon, dus korte mouwen en korte broek aan. Goede keuze, want ik kwam ook in deze zomerkleding goed aan het zweten. Bij station Spaubeek geparkeerd begint het met een mooie klim van kasteel terborgh naar Puth. Daar laat ik de onnodige lus om de kerk , en gaat het over deels asfalt naar de mooie klimmetjes voor Windraak. Die zijn best technisch en steeds met mooi gedraai door het bos bovenin. Na Windraak met ijsboederij Coumans (die al open was!) gaat het in snelheid langs de duitse grens met verrassend mooie delen om te fietsen. Het klimmetjes langs Windraak terug is dan weer leuk en door Munstergeleen komen we bij de leuke delen van Sweikhuizen. Hier ook wat pittig klimmen en dalen en onder de autoweg door de lus aan de zuidkant. Hier zijn het vooral veldwegen maar ook weer een moeilijke klim langs het trapje en met 2 mooie lange afdalingen uiteindelijk terug naar de auto.

Ik vind deze route zeker mooier dan de meeste heuvelland MTB-routes (buiten Vijlen en Meerssen). En ook is deze route uitdagend genoeg om meerdere keren te rijden in een seizoen. Ik moest nu nog hier en daar het voetje aan de grond brengen tijdens een steilere en/of langere klim, dus nog genoeg reden om te trainen. Jammer is wel dat er veel wegwijzer verdwijnen en/of kapot gemaakt worden. De meeste wandelaars zijn toch weer in de veronderstelling dat de natuur alleen voor hun is. Wederzijds respect zou welkom zijn.

Winterlusje 1

 

Tussen de sneeuwperiodes door is het ineens een stuk warmer en erg zonnig. Snel de MTB afstoffen en naar buiten! Gewoon niet te gek beginnen dit jaar en het thuisrondje eens rijden. Lus 1 van de mooiste vaste route van NL natuurlijk. Het is echt genieten van de zon en de omgeving ligt er veel droger bij dan ik verwacht had. Ik hoef later niet te poetsen! Nu proberen niet te hard van stapel te lopen maar wel lekker raggen en bij de heftige klim naar de tennisvelden even een voetje aan de grond. Maar uiteindelijk een lekker inlooprondje met precies de goede afstand en geniale wintercondities.

Laatste keer door de week?

De wintertijd komt eraan en vanaf volgende week een project bij een nieuwe klant. Weinig flexibele werktijden in het verschiet, dus zal het wel eens de laatste keer kunnen zijn dat ik door de week op de fiets kan stappen. Het weer is in ieder geval uitstekend! zon en 15 graden, goed genog voor de korte mouwen en pijpen.

Het is fris bij het warmrijden maar na de eerste singeltracks in de heide is dat snel weg. Er wordt genoeg gezweet. Er is net iets meer regen gevallen sinds zondag dus net iets meer modder en glijgevaar. Het eerste stuk ligt er nog goed bij, wat spetters en een rustiger tempo dan afgelopen rit, ik wil per slot bijna de dubbele afstand vandaag. Na lus 1 met lekker technisch gedoe, komt direct de klim naar de kakertsberg, die gaat ook goed. Is toch altijd weer en venijnig ding. Dan de mooie tracks door het eikenbosje en de track achter dentgenbach. Dan komt die flinke klim van de wilhelminaberg. Zelfs die gaat, ghoewel ik onzeker ben of de verd*mde crossmoteren me omver rijden daar. Toch jammer dat mensen niet dat respect op kunnen brengen. Gelukkig zijn ze niet op de surfbaan geweest en kan ik die perfect genieten. eindelijk durf ik daar ook het 2e sprongetje te maken, viel natuurlijk weer mee. de klim achter snowworld vond ik vandaag niets toevoegen, dus direct door naar de north shore delen bij Active leisure park. Leuk om over houten planken te rijden. snel door naar de nieuwe lus, een broodje voor de ingang van de klimhal en dan is het vele geglibber door het imstenrader bos. De klim nar hondsrug is lang maar helemaal niet moeilijk. Gewoon op het gemakkie peddelen blijven, dan wordt je beloond met een lekker lange en snelle rit bergaf. De Kunderberg sla ik over, ik heb geen zin weer met mijn banden in die profielen vast tek omen zitten. Dan wat zaai terug naar lus 2 en met tanden op elkaar de laatste kilometers naar huis via de heide. Al met al weer een lekker ritje met lekker diep gaan voor mijn doen. Een beter gemiddelde dan verwacht en op tijd thuis!

zondagmorgenritje thuis

De thuisklassieker: lus 1 en 3 vanaf thuis.

Het weer is de laatste dagen goed verslechterd, dus de lange broek aan en 3 laagjes op de romp. Het is precies goed en gelukkig is het een erg zonnige zondagmorgen. Met Goof en Balli van het mountainbikeforum.nl werd het een fijn rondje met een best goed gemiddelde. Veel modder was er niet en dat ik goed fietste bleek dat ik de tennisbaanklim haalde. Het wasweer een mooi dagje en binnenkort zou ik op deze manier wel eens 1, 2 en 4 aan elkaar lussen.

Toerrit Puth

Zo kan fietsen ook zijn! Wat ene mooi dagje. Ik ben op tijd van huis vertrokken om ook weer op tijd terug te kunnen zijn. De weersvoorspellingen zijn gewoon ideaal. Ik rijd va Schinnen in mijn nog wat koude shirt naar Puth om daar wat bekenden van de organisatie te ontmoeten en rijd snel alleen voor de rit. Vandaag wilde ik voor de hele 50 km gaan. Rustig beginnen dus, deze tocht had ik vorig jaar ook gereden en toen bleek het venijn in de eerste 8 km en de laatste 8 km te zitten. De route is ook nagenoeg hetzelfde, maar met toch net wat verrassende aanpassingen, en die 10 km extra natuurlijk. Het lijkt een onnodige lus, maar het blijkt een mooie aanvulling te zijn langs Spaubeek. De tocht is niet zoals LM of MH2D, maar heeft zeker zijn eigen charme en er hangt een erg ontspannen sfeer bij iedereen. Door het vroege starten kan ik vaak ook helemaal alleen onderweg zijn, wat toch wel grappig is bij een tocht waar er dan toch zoveel meedoen. Het Danikerbos en Stammenderbos zijn weer mooie klimmetjes die verrassend goed lopen bij mij. Na de eerste verzorging rijd ik een hele poos in mijn uppie, niemand voor me of achter me te zien. Door bekend terrein en dan het leuke technische stuk bij Hulsberg waarna het achter Wijnandsrade door weer richting de heuveltjes bij Nuth en Spaubeek gaat. Daar weer de mooie bekende en goed te nemen klimmetjes en dan die 10 kilometer extra. Ik kan mooi op tempo blijven (voor mijn doen dan, er vliegen me regelmatig groepjes voorbij die nogal wat sneller gaan) En sluit aan voor de laatste klimmetjes bij Schinnen. Dan zit het er na precies 3 uur en 54 km alweer op, de alleen wat stoffige fiets even schoonspuiten en thuis gekomen zo in het rek terughangen. Wat wil een MTB'er nog meer?

Combi Voerendaalroute en Valkenburgroute

 





Een mooi trainingsrondje die ik in verschillende varianten al vaker gereden heb. Van thuis uit naar Nuth om daar ergens op de Nuth-Voerendaal route in te stappen en dan meestal in afgespekte vorm aan te sluiten bij Hulsberg op de Valkenburg route. Normaal rijd ik die dan zoals ie uitgepijld is, maar vandaag heb ik een paar variaties ingebouwd, de één meer geslaagd (langs het spoor bij Schin op Geul) en ander iets minder (de doorsteek van Sibbe naar Valkenburg). Na het rondje dan meer of minder via de Nuth route weer terug naar huis.

Al met al ging het lekker, vooral het begin via Vaesrade en Terschuren was leuk. Dan de aansluiting bij Valkenburg waar het op asfalt lekker hard (67 km/h) de berg af gaat en de eerste goede klim komt. Die liep nog goed. Dan direct daarna de moeilijke klim uit de route, van Valkenburg richting Schin op Geul. Dat doet altijd pijn. Zo ook dit keer, waarbij ik spontaan eens door het bos ben gaan crossen om niet het laatste stukje omhoog te hoeven. Een mooie singletrack maar niets te technisch. Dan de altijd geinige keutenberg waar ik toch weer hijgend boven kom. Dan een mooie makkelijke lange klim door het bos en daarna waar je het allemaal voor doet: de afdaling die dan komt! Lekker over wortels tussen de bomen, remmen los en 45+ km/h onverhard raggen. Natuurlijk is dat veel te snel voorbij. Daarna de laatste klim het Gerendal uit en ik had dan een andere lijn getrokken naar Valkenburg om de klim uit de MH2D van zondag die bij de Wilhelminatoren uitkomt eens af te rijden. Niet te slim, omdat het bergje door het bos daarnaartoe eigenlijk niet helemaal fietsbaar is (wel een mooie voor een afdaling, een andere keer). De downhill dan weer lekker hard onverhard en als cadeautje een bijensteek op mijn linkerwang. AU!

Door Valkenburg heen en de laatste echte klim van die dag die weer tegenviel en even voetje aan de grond in het midden. De conditie is toch niet meer wat het in de zomer was. Daarna aansluiting op de Nuth route waar ik weer eens een lekke band rijd. Snel een reservebinnenband erop en door dacht ik. Maar nee hoor, even verderop zijn ze de koeien op stal aan het halen. Even wachten tot het vee van de straat is en dan snel naar huis. Het rijgemiddelde en de hm zijn oké, maar ik ben benieuwd of ik aanstaande zondag in de toertocht van Stein echt die 60 km ga uitrijden.

Opgegeven

Ik heb vandaag de 70 km ronde van de Toureditie van de Mergelheuvelland tweedaagse proberen te rijden. Op tijd van start en te warm aangekleed omdat de voorspellingen niet zo goed waren. Al snel ging de jas uit en kon ik mijn warmte wat beter kwijt, het was na een start om 8:35 nog niet zo druk en met weinig opstoppingen kon ik het erg verrassend mooie eerste deel rijden. Na de eerste rust in Berg, ging het in het bekende deel van de Meerssen route verder met een mooie variant langs het Geuldal tot Valkenburg. De 2e rust was op het Landal park bij Thermae 2000 op de Cauberg. Daar was tijd voor een vlaai. Maar ik had het al een tijdje moeilijk, hoewel ik bij de splitsing met de 50 km variant toch voor de 70 km gegaan ben. Na de pauze ging het vrolijk op een neer richting Sibbe waar ik na krampen in de bovenbenen toch ervoor koos af te korten. Dit was de eerste keer dat ik een voorgenomen rit afkortte. Afzien hoort erbij, maar vandaag was het echt niet leuk en wilde ik stoppen. Ik wist uit het hoogteprofiel dat de laatste heuvels die in de route zaten niet de makkelijkste waren. Dus via Sibbe en IJzeren naar Margraten en daar met mijn oregon de route weer opgepikt bij Termaar. De laatste 8 km waren nog wel te doen, hoewel flink tegenwind. Veel klimwerk zat er dan toch niet meer in. 13 km minder op de teller maar een redelijk rijgemiddelde van 16 per uur (heb ik te hard gereden? of heb ik verkeerd gegeten of te weinig gedronken? kan allemaal zijn) maar toch genoten van deze rit. Door het vroege starten was het nog niet te druk en de uitgezette route was erg mooi! Volgend jaar toch maar weer? Dan wel beter trainen!