MH2D, één van de 2 supertoerriten in Zuid Limburg. Naast Limburgs mooiste een weekend waar rond de 20.000 fietsers op de weg en in het veld samen komen in een perfect georganiseerd evenement. Dit jaar is het voor mij weer een ritje op zondag waarvoor ik me heb ingeschreven. Ik heb nog even aan een wegrit gedacht, maar de aantal hoogtemeters hebben me bij zelfs de rit met de kortste afstand laten afschrikken. Niet dat op de MTB het minder heftig is, maar vooral minder lang. Ik knip in het gpx bestand dat ter beschikking wordt gesteld een lusje onder Gulpen eraf en een klein hoekje bij Bemelen (rode lijntjes in de routefoto boven). Zo kom ik op een mooie route door het Limburgse landschap met bijna 1000 hm en toch maar 60 km. Dat zou moeten kunnen. Ook is in het profiel goed te zien dat de heftigste klimmen in de eerste helft zitten en het later wat rustiger wordt.
Deze dag staat ook in het teken van warmte en stof. Erg duidelijk dat je op tijd op de fiets moet zitten. Dat lukt niet helemaal, en om 9:45 ben ik onderweg. Direct aan het begin splitst de 70 km lijn zich van de 35 en 55 km lijn. Een mooi stukje voerstreekroute blauwe lus met een erg mooi aangenaam klimmetje tussen de bomen om op te warmen. Dan sluiten we aan op de vaste route van Sint Geertruid en Gulpen. Soms met de rijrichting mee, soms ertegen in. Veel bekend terrein dus. Vooral om grote stukken van de Gulpen route tegengesteld te rijden is heel leuk!
Onderweg kom ik mensen tegen die zich in de routekeuze vergist hebben, en ik bied ze aan mijn geheime knipje te wijzen zodat ze zich niet verslikken in de afstand. Na het volle zwembad mosaqua in Gulpen en de verharde klim het centrum uit, komt de warmte toch echt hard aan en ik krijg het tijdens het klimmen toch wel erg moeilijk. Maar lekker hard bergaf is steeds het cadeautje van iedere klim. Na de rust bij de Keutenberg gaat het direct verder op de Valkenburgroute en automatisch kom je dan achter Berg en Terblijt bij Bemelen op de Margratenroute waar weer een rustpunt is ingericht op camping Mooi Bemelen. Ik hab bij het eerste rustpunt mijn lege waterzak van 2 liter al bijgevuld, dus ik heb het gevoel genoeg te drinken.
Na een banaantje en wat pauze gaat het direct verder langs de Bemeler groeve weer heerlijk hard onverhard bergaf. Dan verhard bergop naar Cadier en Keer komt de eerste kramp in de bovenbenen en het is niet de laatste. Later denk ik dat het toch het zoutgehalte is geweest dat in mijn lijf verstoord is geraakt. Volgende keer dan toch maar water met een smaakje, dus wat mineralen toevoegen? Gelukkig gaat het nu een hele tijd vals plat langs de Maastricht route naar beneden, tot voor Rijkholt een knikje in het parcours zit die ik beter ook had overgeslagen. Hartslag en beenkrampjes laten me de zwaarste stukken te voet doen. Na Rijkholt komt een erg mooie klim, maar ook daar moet ik de handdoek in de ring gooien. De laatste 5 km is even op de kiezen bijten, een lange downhill om het laatste klimmetje met kramp uit te fietsen en dan gelukkig de finish in zicht.
Aan de hoogtemeters te zien (890 bij Garmin, 1000 bij Google earth?) en het rijgemiddelde mag ik zeker niet klagen! Al met al ging het beter dan verwacht, ik had op 15 km/h getipt. Mijn piek hartslag ligt alweer hoger dan ik ooit geregistreerd heb, dat zegt ook wel iets over de condities van die dag. Hopelijk kan ik mijn conditie lang op peil houden en dit soort evenementen nog jaren blijven rijden zodat ik eerdaags eens met Luc samen dit kan ervaren. Dat lijkt me geweldig. (natuurlijk alleen als hij fietsen leuk zal gaan vinden )
