Parkstadroute anders

Het wordt lente! na veel sneeuw afgelopen dagen is die snel weer aan het smelten en de meeste straten liggen alweer droog. Om conditie voor het seizoen op te bouwen is het zaak op de weg te trainen, en het is ook nog eens leuk om door zuid-Limburg te cruisen.

Er is in Heerlen nog een oude, niet meer onderhouden, vaste route met bordjes aangegeven. Het is een mooi rondje die bijna voor de deur begint en rond de hele gemeente rijdt, met een pittig stukje bij het Imstenrader bos. Vandaag wil ik ook wel een keer deze lus rijden, met een knik om de Brunssummerheide als extra. Het blijkt ideaal fietsweer te zijn waar je je goed op kan kleden. Alleen mijn voeten worden wat koud, maar de fleece en windstopper doen het goed en ook de snowboard handschoenen was een goede keus!

Alleen was de negatieve ervaring dat er in de bosgebieden de kleine fietspaadjes niet echt sneeuwvrij waren. Dus met kleine fietsbandjes proberen door de drab te ploegen. Het wordt toch smeriger dan verwacht, en ook moet er wel een stukje gelopen worden, omdat er echt geen doorkomen aan is in het Imstenraderbos en op de Brunsummerheide. Maar met dat in gedachten is het rijgemiddelde best nog goed en lijkt het hardlopen deze winter toch een beetje de conditie vastgehouden te hebben.

Rimburg in de regen

Een winterrondje in de zonneschijn dacht ik. In het begin is het ook mooi, maar dan komt halverwege de klad erin. Een reepje regen slaat toe en net als ik langs Rimburg rijd en de grens overga, wordt het nat. Als ik dan ook nog een groot stuk onverhard moet wordt het ook nog eens erg smerig. Het enige dat je dan kan doen is stug doortrappen en warm blijven. Ook als ik weer door Kerkrade rijd en de heuvels toch wel erg zwaar aanvoelen is het nog goed smerig nat. Maar gewoon doorfietsen en aan huis denken. Omdat ik geen vooropgezette route in gedachten had, kom ik niet in  de meest rechte lijn naar huis, en ben blij als ik uiteindelijk aankom.

Het blijkt dat de fiets vooral na deze rit toe is aan een onderhoudsbeurt. De achterderailleur doet het niet meer, de geleidewieltjes in de derailleur zitten muurvast, het stuurband is verrot. Dus onderdelen bestellen en lekker klussen in de winter.

Toertocht Puth

Het eerste weekend van oktober is altijd de datum dat in Puth door TWC bergop een toertocht wordt georganiseerd. Dit doen ze al heel lang, en de laatste jaren heb ik de rit ook gereden. Hij is dichtbij dus lekker van thuis uit naar de start, wat bekenden treffen en een heerlijk ontspannen ritje. Ieder jaar is het weer afwachten welke variatie de uitzetters hebben bedacht t.o.v. de  'vaste ' lus.

Ik heb via het mountainbike forum gevraagd wie er nog meer rijdt, en er meldde zich iemand met de naam Francois. Laat op de morgen stond hij op me te wachten aan het einde van mijn straat en we reden gezamelijk lekker keuvelend naar de start in Puth. Francois blijkt ook een gpx man te zijn, even oud en met een ongeveer even oud zoontje, net als ik. Dat geeft binding! ook blijkt tijdens de rit dat de rij-instelling en de conditie goed op elkaar passen. Hij kan iets beter bergop rijden, ik duf iets harder bergaf. ;-)

Zo laat starten in een toerrit heeft soms het voordeel dat de storm al voorbij is. Zo rijden we het overgrote deel van de 48 km in ons tweetje. Het bekende begin door de bossen rond Sweikhuizen zijn als vanouds pittig, maar je weet ook dat het snel voorbij is en de lange veldwegen achter Nuth komen om actief te herstellen. Dit jaar is dan de lus bij Spaubeek weg, maar daarvoor een lang stuk door de velden achter Hulsberg bijgevoegd. Zo blijft het ieder jaar toch weer verrassend.

Francois krijgt jammer genoeg last van een bovenbeenspiertje, maar buiten dat is het gewoon heerlijk relaxed praten en fietsen. Door de regen is het vandaag op een 'lekkere' manier modderig. Modder dus weer eens na zo'n lange droge zomer fietsen, maar niet zoveel dat het niet meer leuk is. Na een redelijk goed gemiddelde en veel naplezier op strava is het weer een ritje om op terug te kijken.

herfstrondje

Heerlijk toch zo'n nazomer dagje. Snel een klein rondje van thuis uit de weg op. Ik begin maar een keertje gewoon een kant op te rijden en heb zin in een paar heuveltjes. Direct de Kouvenderstraat omhoog om op te warmen, een sprintje langs de terhoevenderweg en dan richting Voerendaal via Weustenrade. Ik wilde eigenlijk eens de grote weg naar klimmen op, maar kom onderweg toch een zijstraatje tegen dat er interessant uitziet. Nu ben ik dus ook eens in Craubeek geweest richting Termaar. Daar zit dus ook al een kleine maar echte klim in. Snel naar onder via Ransdaal waar de opheumer een beetje als een verrassing komt. Via Schin op Geul gaat het naar de sibbergrubbe. Die gaat deze keer niet zo snel, en aan de tijd te zien kan ik nog een knikje extra maken. De Geulhemmer berg af gaat met net niet 70 km/h. Dan de weg zoeken in Houthem en de Haasdalberg op achter een Tractor voor aardappeloogststof. Via Hulsberg en Swier dan nog een sprintje e voor kasteel Hoensbroek een eindsprint naar huis.

Heerlijk gereden en eens niet gemiept maar vet hard op de pedalen wanneer dat goed voelde. Mijn maximale hartslag heb ik nog niet eens gehaald, maar volledig doorverzuren hoeft ook niet als je bijna 2 uur op het zadel zit. Volgende keer nog meer hoogtemeters proberen te vinden per gereden kilometer.

Oververhitte stoflongen

MH2D, één van de 2 supertoerriten in Zuid Limburg. Naast Limburgs mooiste een weekend waar rond de 20.000 fietsers op de weg en in het veld samen komen in een perfect georganiseerd evenement. Dit jaar is het voor mij weer een ritje op zondag waarvoor ik me heb ingeschreven. Ik heb nog even aan een wegrit gedacht, maar de aantal hoogtemeters hebben me bij zelfs de rit met de kortste afstand laten afschrikken. Niet dat op de MTB het minder heftig is, maar vooral minder lang. Ik knip  in het gpx bestand dat ter beschikking wordt gesteld een lusje onder Gulpen eraf en een klein hoekje bij Bemelen (rode lijntjes in de routefoto boven). Zo kom ik op een mooie route door het Limburgse landschap met bijna 1000 hm en toch maar 60 km. Dat zou moeten kunnen. Ook is in het profiel goed te zien dat de heftigste klimmen in de eerste helft zitten en het later wat rustiger wordt.

Deze dag staat ook in het teken van warmte en stof. Erg duidelijk dat je op tijd op de fiets moet zitten. Dat lukt niet helemaal, en om 9:45 ben ik onderweg. Direct aan het begin splitst de 70 km lijn zich van de 35 en 55 km lijn. Een mooi stukje voerstreekroute blauwe lus met een erg mooi aangenaam klimmetje tussen de bomen om op te warmen. Dan sluiten we aan op de vaste route van Sint Geertruid en Gulpen. Soms met de rijrichting mee, soms ertegen in. Veel bekend terrein dus. Vooral om grote stukken van de Gulpen route tegengesteld te rijden is heel leuk!

Onderweg kom ik mensen tegen die zich in de routekeuze vergist hebben, en ik bied ze aan mijn geheime knipje te wijzen zodat ze zich niet verslikken in de afstand. Na het volle zwembad mosaqua in Gulpen en de verharde klim het centrum uit, komt de warmte toch echt hard aan en ik krijg het tijdens het klimmen toch wel erg moeilijk. Maar lekker hard bergaf is steeds het cadeautje van iedere klim. Na de rust bij de Keutenberg gaat het direct verder op de Valkenburgroute en automatisch kom je dan achter Berg en Terblijt bij Bemelen op de Margratenroute waar weer een rustpunt is ingericht op camping Mooi Bemelen. Ik hab bij het eerste rustpunt mijn lege waterzak van 2 liter al bijgevuld, dus ik heb het gevoel genoeg te drinken.

Na een banaantje en wat pauze gaat het direct verder langs de Bemeler groeve weer heerlijk hard onverhard bergaf. Dan verhard bergop naar Cadier en Keer komt de eerste kramp in de bovenbenen en het is niet de laatste. Later denk ik dat het toch het zoutgehalte is geweest dat in mijn lijf verstoord is geraakt. Volgende keer dan toch maar water met een smaakje, dus wat mineralen toevoegen? Gelukkig gaat het nu een hele tijd vals plat langs de Maastricht route naar beneden, tot voor Rijkholt een knikje in het parcours zit die ik beter ook had overgeslagen. Hartslag en beenkrampjes laten me de zwaarste stukken te voet doen. Na Rijkholt komt een erg mooie klim, maar ook daar moet ik de handdoek in de ring gooien. De laatste 5 km is even op de kiezen bijten, een lange downhill om het laatste klimmetje met kramp uit te fietsen en dan gelukkig de finish in zicht.

Aan de hoogtemeters te zien (890 bij Garmin, 1000 bij Google earth?) en het rijgemiddelde mag ik zeker niet klagen! Al met al ging het beter dan verwacht, ik had op 15 km/h getipt. Mijn piek hartslag ligt alweer hoger dan ik ooit geregistreerd heb, dat zegt ook wel iets over de condities van die dag. Hopelijk kan ik mijn conditie lang op peil houden en dit soort evenementen nog jaren blijven rijden zodat ik eerdaags eens met Luc samen dit kan ervaren. Dat lijkt me geweldig. (natuurlijk alleen als hij fietsen leuk zal gaan vinden )

Door de polder!

Vandaag weer een mooie route met Leon samen door het polderlandschap ten westen van Utrecht. Eerst langs de Vecht viaMaarssen en Breukelen, over de A2 door het poldergebied. Bij het riviertje de Meije is het mooi bochtjes volgen door oud moerasgebied. Daarna richting Woerden, waar we het fietspontje over wilde maar dat jammer genoeg buiten bedrijf is. Dan maar een knikje extra en over Woerden langs de oude Rijn. Opeens doemt daar kasteel de Haar op en dat is wel een indrukwekkende aanblik. We fietsen vrolijk verder om Vleuten

Een heerlijk ritje met een mooi gemiddelde en lekker veel gebabbel onderweg. Aan de zonsondergang was te zien dat het toch één van de laatste ritjes na het werk is geweest.

rivieren en plassen

Vandaag dan het voorlopig laatste rondje op de weg vanuit Amsterdam. Als eerste vanuit oud Zuid naar de Amstel, die ik nu een keer de andere richting langsrijd. Gelukkig heb ik weer tegenwind in het begin van de rit. Dat komt goed uit als ik later weer terug naar Amsterdam rijd. Snel gaat het aan de Amstel verder en het is genieten van het mooie weer. Aan de rand van Uithoorn rijd ik de provincie Utrecht binnen en ga nog mooier langs de kromme Mijdrecht richting zuiden.

Ik verlaat de Mijdrecht en hier gaat het dan via zuid-Holland verder. Ik ga via de Noordse buurt langs kassen en krijg lekker wind op kop. Niet lekker dus. Gelukkig is de polder niet te lang en ik kan de wind weer ontduiken als ik Zevenhoven inrijd. Dan komt weer een mooi stukje, de langeraarsche plassen, waar ik stop om een tradi op te pikken.Dit kost me wel mijn rijgemiddelde, maar deze kans laat ik niet glippen, ook de 3 tradi's iets verderop aan de woudsedijk zijn in de pocket.

Nu knikt de route naar de Westeinderplassen en hier is met wind mee de snelheid ineens een flink stuk hoger! Met een hogere hartslag en een lekker 30+ km/h kom ik bij het tijdelijke veerpontje bij de Aalsmeerderbrug. Dan nog door het verrassende Amsterdamse bos (hier is echt veel te ondernemen) en en langs de imposante bosbaan, onder de A10 door terug naar het hotel.

Zonder die caches zou mijn rijgemiddelde wel wat hoger gelegen hebben, maar vooral de mooie weggetjes langs al dat water maakte dat dit misschien wel de mooiste rit was van alle ritjes rond Amsterdam.

Ik ben nu in alle windrichtingen geweest en heb heerlijk genoten van een paar stukjes Holland.