Weer windraak

Deze keer vanaf thuis dacht ik dat ik wel een mooie ronde zou kunnen ijden vandaag. Het is leuk om wat veldwegen te proberen in de buurt van huis en een snelle verbinding via Schinnen maakt het dat ik goed opgewarmd aankom bij de vaste route . Toch loopt het halverwege helemaal niet lekker en alweer moet ik de betere erkennen in een aantal klimmetjes. Via een alternatieve variant knijp ik ertussenuit, ook omdat het er nogal dreigend uitziet qua weer. Geen slechte statistieken, maar het voelde niet goed aan deze keer.

DE

Een rondje in Duitsland. Vanuit Heerlen gaat de blik altijd naar het heuvelland of naar midden limburg. Maar wat is eigenlijk met een ritje naar het noord oosten bijvoorbeeld? Dat heb ik eens uitgeprobeerd en ziedaar een mooie rit naar Heinsberg en terug. De heenweg volgt lange tijd de Worm en een stuk verder ga ik over op een stukje Rur. Door Heinsberg kom ik langs stukjes waar ik ooit al een geweest was met Britta vanuit st. Odilienberg.

Terug dan door Selfkant waar ik de omgeving ook al ken door ritjes langs de groenmetropoolroute. Alleen slaat de tegenwind en de hongerklap toe en kom ik met de tong op mijn knieën tuis. Een lange rit met weinig hoogte maar vooral een 'andere' omgeving.

Heuvelland in de zon

Deze week ben ik 's avonds ingelogd op het werk voor een virtueel cursusje in de Verenigde Staten. Dus kan ik overdag eens de fiets pakken en besluit maar eens wat hoogtemeters te trainen en vooral te genieten van het veel mooiere weer dan voorspeld was.

Vanuit thuis gaat het langs het mooie kasteel Hoensbroek via Weustenrade, Walem (met de eerste klim) en Klimmen naar Schoonbron. Zo kom ik snel in het Limburgse heuvelland. Via de provinciale weg naar Wijlre gaat het dan dieper in de heuvels. Langs Gulpen en Euverem worden de straten rustiger en is de klassieke schoonheid van dit gebied zichtbaar. Bij Slenaken dan gaat het naar het oosten en komt de Loorberg in zicht. Niet te moeilijk maar wel één van de echte klimmen in het heuvelland. Deze bult voel ik dan ook goed in de benen. Via Eperheide en Epen (Met uitzicht op de Belgische Voerstreek, ook erg mooi daar) komt dan de beroemde Cameriger berg. Dit is de langste in Nederland en vooral het begin is te voelen na de Loorberg. Na de eerste helft is het zwaarste achter de rug en is het lekker doortrappelen tot boven in de vijlener bossen. Onderweg moet je vooral niet vergeten van het uitzicht te genieten! wow!

Na het bos en bijna op het hoogste punt van NL (je ziet het drielandenpunt voor je een 3-tal kilometers verderop) gaat het dan natuurlijk weer naar onder. Langs Holset en Vijlen naar Mechelen en Partij, alles vooral bergafwaarts, kom ik weer in de buurt van Wijlre. Na 300 meter van de weg die ik eerder al gereden heb, gaat het dan rechtsaf naar Eckelrade via de Rensberg. in het begin steil, dan plat en dan als verrassing een langer trekkend deel van de klim die toch vermoeiender dan verwacht is. Na Eyserheide en Trintelen via Ubachsberg gaat het weer richting Heerlen. Aan de westrand door het Geleenbeekdal is het nog een tijdje mooi door de natuur fietsen. Langs kasteel Terworm via de Ikea weer terug naar huis.

Een super ritje, een verrassend hoog gemiddelde voor 800+ meter klimmen en veel fietsers onderweg die hetzelfde dachten als ik. Heerlijk lenteweer om te fietsen! En dat vooral in een erg mooie omgeving.

Midden limburg

Met dat mooie lenteweer moet er gefietst worden! Om km's in de benen te krijgen pijl ik een routenetwerkroute uit voor over de weg. Nog niet te veel hoogteverschil, maar lekker op afstand. Dat betekent in Zuid-Limburg dus naar het noorden. Op het kaartje ziet de lijn er erg mooi uit. 60 km en toch rond de 500 hm uiteindelijk, maar vooral een lekker rondje met een lekker gemiddelde.

Het begin is altijd moeilijk, je moet toch een heuveltje over voor je in het vlakke kan rijden. Dus het wordt de klim bij kasteel Terborgh. Een maximale hartslag is het resultaat. Daarna via Geleen naar Einighausen en richting de Maas. Deze streek ken ik nog niet, dus het is genieten door de toch weer andere sfeer en de verslapen midden Limburgse dorpjes. Tussen Maas en Julianakanaal door gaat het richting het bijna-eiland met het plaatsje Meers en dan moet er vanaf Elsloo en Catsop maar weer geklommen worden. Ik denk dat de gereden lijn de makkelijkste manier is om voor mij van de Maas naar Nuth te komen. Aangenaam qua stijging en mooi door de velden langs Genhout en Grijzegrubben. Bij Hoensbroek aangekomen altijd het laatste pukkeltje omhoog, ik woon altijd boven na iedere fietsrit. :-) In ieder geval ging het erg lekker en kreeg ik geen klap van de hamer, een mueslibol onderweg helpt. Volgende keer dus 70+ km en wat meer hoogteverschil?

Heuvelland in de vroege lente

Eindelijk wat hoogtemeter training. En lekker dat het ging! door de week is het altijd rustig rijden, bijna geen wandelaars, en geen fietser te zien. Ik brei op de pc een stukje van de margratenroute aan de meerssenroute en kom zo op een mooie 40 km met wat heuveltjes erbij. Het begint bovenop het plateau van Schimmert en eerst gaat het bergaf richting Geuldal. Leuk maar niet om op te warmen. Dan aan de andere kant van de Geul een serieuzere klim die wel ervoor zorgt dat de hartslag flink omhoog gaat. Met wat heen en weer langs de Geulhelling komen we op het snijpunt met de margratenroute, daar veranderd de sfeer en wordt het veel veldweg over het plateau van Margraten. De afdaling richting de groeve van Bemelen is altijd leuk. De klim langs de groeve gaat verbazend goed! Dan een afdaling over de route, maar de 'verkeerde'kant op, en dan een lekker lopende klim naar Berg waar de weg overgestoken wordt om weer op de Meerssenroute aan te sluiten. Bij de alternatieve afdaling halverwege ga ik in de remmen, zou het pad daar naar links een verbinding kunnen zijn naar de route verderop? ik moet 80 trappen oplopen en daarna door diepe moddergeulen, maar het uitzicht op de groeve links is het waard. Dan lekker snel weer naar de Geul en door Meerssen voor de laatse kilometers. De wijngaardsberg bij Waterval is bekend, doet even pijn in de benen, maar gaat toch goed. Dan via Ulestraten terug naar Waterval en op naar Schimmert. Ik kan de snelheid voor mijn verhouding goed op peil houden en kom erg snel en erg tevreden aan bij de auto. Als de trainingsopbouw zo blijft gaan, moet Limburgs mooiste 70 km geen probleem zijn.

Zomergevoel

[gallery link="file" orderby="title"]

Sinds vorige maand ben ik weer aan het proberen conditie op te bouwen voor het zomer bike seizoen. Na al een paar keer delen van de parkstadroute gereden te hebben en twee mooie ritjes op de wegfiets, was het vandaag tijd voor de nieuwe vaste route in de buurt: Windraak.

Het weer was geniaal, volle zon, dus korte mouwen en korte broek aan. Goede keuze, want ik kwam ook in deze zomerkleding goed aan het zweten. Bij station Spaubeek geparkeerd begint het met een mooie klim van kasteel terborgh naar Puth. Daar laat ik de onnodige lus om de kerk , en gaat het over deels asfalt naar de mooie klimmetjes voor Windraak. Die zijn best technisch en steeds met mooi gedraai door het bos bovenin. Na Windraak met ijsboederij Coumans (die al open was!) gaat het in snelheid langs de duitse grens met verrassend mooie delen om te fietsen. Het klimmetjes langs Windraak terug is dan weer leuk en door Munstergeleen komen we bij de leuke delen van Sweikhuizen. Hier ook wat pittig klimmen en dalen en onder de autoweg door de lus aan de zuidkant. Hier zijn het vooral veldwegen maar ook weer een moeilijke klim langs het trapje en met 2 mooie lange afdalingen uiteindelijk terug naar de auto.

Ik vind deze route zeker mooier dan de meeste heuvelland MTB-routes (buiten Vijlen en Meerssen). En ook is deze route uitdagend genoeg om meerdere keren te rijden in een seizoen. Ik moest nu nog hier en daar het voetje aan de grond brengen tijdens een steilere en/of langere klim, dus nog genoeg reden om te trainen. Jammer is wel dat er veel wegwijzer verdwijnen en/of kapot gemaakt worden. De meeste wandelaars zijn toch weer in de veronderstelling dat de natuur alleen voor hun is. Wederzijds respect zou welkom zijn.

Winterlusje 1

 

Tussen de sneeuwperiodes door is het ineens een stuk warmer en erg zonnig. Snel de MTB afstoffen en naar buiten! Gewoon niet te gek beginnen dit jaar en het thuisrondje eens rijden. Lus 1 van de mooiste vaste route van NL natuurlijk. Het is echt genieten van de zon en de omgeving ligt er veel droger bij dan ik verwacht had. Ik hoef later niet te poetsen! Nu proberen niet te hard van stapel te lopen maar wel lekker raggen en bij de heftige klim naar de tennisvelden even een voetje aan de grond. Maar uiteindelijk een lekker inlooprondje met precies de goede afstand en geniale wintercondities.